Έργα Μαθητών

1ο ΓΕΛ Γιαννιτσών	2ο ΓΕΛ Έδεσσας
4ο Γυμν. Γιαννιτσών	4ο Γυμν. Γιαννιτσών
4ο Γυμν. Γιαννιτσών	Μουσικό Σχολείο Γιαννιτσών

4ο Γυμν. Γιαννιτσών

Μουσικό Σχολείο Γιαννιτσών

2ο Γυμν. Κρύας Βρύσης

2ο Γυμν. Κρύας Βρύσης

Γυμν. Άρνισσας

1

Σκέψεις μου 'ρχονται

για τον πόλεμο το σκληρό.

Ποτέ δε θα ήθελα

κομμάτι του να’ μαι και εγώ.

Θα ήθελα να έλειπα

απ' όλη τη συμφορά,

τα δάκρυα να μην έβλεπα

την πίκρα στην καρδιά..

Θεέ μου, τι συμφορά!

Ο εφιάλτης και ο φόβος

'γιναν πραγματικά.

Το βλέμμα πέφτει γύρω,

σε χώρα γειτονιά

και ξάφνου βλέπεις δίπλα σου

ανήμπορα παιδιά.

Μεγάλη έπεσε καταστροφή

και σώματα στερέψαν.

Τα όνειρα των παιδιών

περισσέψαν...

Όνειρα αδύνατα

μα πάντα με ελπίδα,

γιατί έχουν των γονιών

την αγκαλιά ασπίδα.

Χέρι που τους κρατά,

ποτέ να μη σκοντάψουν,

γιατί θυσία γίνονται

ποτέ να μην πεινάσουν.

Να πληγωθούν οι ίδιοι προτιμούν

κι όχι να δουν κομμάτια τους

να λιώνουν και να σβήνουν…

Ποια μάνα θα ' θελε

να ζήσει, χωρίς παιδί στην αγκαλιά της;

Θυσία θα γινότανε

για τ' όμορφο παιδί της,

γιατί η μάνα είναι μια

και ένα το παιδί της.

Λαζαρίδου Δέσποινα, Β΄ Λυκείου

 

ΕΠΑΛ ΚΡΥΑΣ ΒΡΥΣΗΣ

1

Η Ελλάδα σαν χώρα λόγω της γεωγραφικής της θέσης είχε από παλιά πρόβλημα με το θέμα των λαθρομεταναστών. Το πρόβλημα αυτό όμως στις μέρες μας έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις. Λόγω του πολέμου στην Συρία καθημερινά εισέρχονται στην χώρα μας μέσω Τούρκων δουλεμπόρων οι οποίοι παίρνουν πολλά Ευρώ (χρήματα) από αυτή την δουλειά. Χιλιάδες μετανάστες κάτω από αντίξοες συνθήκες διακινδυνεύοντας πολλές φορές την ίδια τους την ζωή ακόμη ακόμα και των παιδιών τους. Συνεχώς ακούμε από τις ειδήσεις για ναυάγια με πολλά θύματα και κυρίως μικρά παιδιά. Η Ελλάδα σαν χώρα παρόλα τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει κάνει ότι μπορεί το ίδιο και οι απλοί πολίτες. Η λύση του προβλήματος δεν είναι όμως αυτά. Η λύση είναι να σταματήσει ο πόλεμος στη Συρία για να σταματήσουν και αυτοί οι δύστυχοι άνθρωποι να είναι αναγκασμένοι να πουλούν όλα τους τα υπάρχοντα για να εξοικονομήσουν τα χρήματα να πληρώσουν τους δουλεμπόρους για ένα ΔΗΘΕΝ καλύτερο αύριο. Και λέω ΔΗΘΕΝ γιατί βλέπω την συμπεριφορά κάποιων ξένων κρατών απέναντί τους η οποία κατά την γνώμη μου είναι απαράδεκτη και χωρίς ίχνος ανθρωπιάς. Ας έρθουμε λοιπόν με το μυαλό μας στην θέση τους και να σκεφτούμε πως θα θέλαμε εμείς να μας αντιμετώπιζαν οι άλλοι.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΕΛΛΙΟΣ

 

2

"Ξύπνα μαμά. Φοβάμαι και κρυώνω μαμά. Και βάζει και βροχές και δυναμώνει κι ο αέρας. Έχω αφήσει πίσω τα ρούχα μου, δεν πρόλαβα να τα φορτώσω μαμά.

Έτριζε το σπίτι μας κι από το μπαλκόνι έβλεπες κύμα καταστροφής να έρχεται. Λέγαμε για πολέμους στο σχολείο και τα διάβαζα στα βιβλία και δεν φαινόταν τόσο τρομακτικό. Παίζαμε πόλεμο με τα παιδιά κάθε απόγευμα, στήναμε τα παιχνίδια μας -εκείνα που ξέχασα- και ρίχναμε το ένα πάνω στο άλλο. Γελούσαμε. Τότε γελούσαμε. Δεν ήταν παιχνίδια για παιδιά αυτά μαμά. Γιατί δεν μου τράβηξες τα παιχνίδια; Δεν είναι παιχνίδι ο πόλεμος και τα παιδιά δεν μπορούν να τον ελέγξουν, τα τρώει.

Τα άφησα πίσω τα παιχνίδια αυτά μαμά. Πόλεμος στον πόλεμο κι άφησα πίσω τους δικούς μου μαχητές. Έμειναν εκεί μαζί με τον μπαμπά. Φεύγοντας του είπα «Μπαμπά, σου αφήνω δυνατούς βοηθούς να σε προσέχουν». Κι εμένα μου είπε να προσέχω εσένα και την Αλίζ. Ξύπνα μαμά, ο μπαμπάς θα γυρίσει και θέλω να δει πως σε πρόσεχα.

Ξύπνα μαμά. Εδώ που ήρθαμε ο κόσμος έχει ηρεμία. Δεν μοιάζει με τον δικό μας. Μπορεί να δυναμώνει το κρύο και να μην έχουμε τοίχους να βάλουμε τα σώματά μας, μπορεί να πεινάμε λίγο παραπάνω αλλά δεν απειλούμαστε τόσο μαμά.

Ξύπνα μαμά κι έχουμε να διασχίσουμε τον σιδηροδρομικό σταθμό και δεν μπορώ να σηκώσω την Αλίζ και τις τσάντες μας, κι ο κόσμος περνάει και δεν σε σηκώνει κανείς. Τους κοιτάω στα μάτια και δεν έρχονται. Βιάζονται. Έχουν δρόμο. Έχουμε δρόμο, ξύπνα μαμά.

Όταν έβαζα τις μπλούζες μου στην πορτοκαλί μου τσάντα μου έλεγες πως δεν χάθηκε κι ο κόσμος που φεύγουμε, πως είμαστε δυνατοί, μαχητές και υπερήρωες, όπως αυτοί στα παιδικά. Μου έλεγες να μην τα βάλω κάτω κι όποτε κουραστώ να πεισμώσω μαζί μου που κουράστηκα και να παλέψω ακόμη πιο δυνατά. Τα έλεγες και δάκρυζες μαμά κι εγώ σε αγκάλιαζα διαβεβαιώνοντάς σε να μην ανησυχείς.

Ξύπνα μαμά, έχω αφήσει την Αλίζ σε μία κυρία αγκαλιά και φοβάμαι μη μας την πάρει. Ξύπνα μαμά, γιατί δεν έχω τι να της πω. Είναι μωρό και στα μωρά δεν κάνει να μαυρίσουμε τις καρδούλες τους μαμά, έτσι δεν είναι;

Άνοιξε τα μάτια σου μαμά κι έχουμε να ζήσουμε πολλά ακόμη. Τώρα φτάνουμε. Περάσαμε τα δύσκολα. Περπατήσαμε, κολυμπήσαμε, τρέξαμε. Τώρα φτάνουμε μαμά.

Χθες σε ρώτησα πότε φτάνουμε. «Σε λίγο», μου ψιθύριζες και μου χάιδευες το κεφάλι. Το ίδιο κάνω κι εγώ τώρα.

«Ξύπνα μαμά, σε λίγο φτάνουμε, το υπόσχομαι, μ’ ακούς;»

Άνοιξε τα μάτια σου, έχεις να μας δεις να μεγαλώνουμε.

Άνοιξε τα μάτια σου, έχεις να περιμένεις τον μπαμπά.

Άνοιξε τα μάτια σου, έρχεται η γαλήνη.

Ξύπνα μαμά και πες μου πως έκλεισες τα μάτια για πλάκα.

Δεν είναι αστείο, μα θα σε συγχωρήσω και θα γελάσω.

Ξύπνα μαμά,

δεν είναι όμορφοι οι άνθρωποι με τα μάτια κλειστά.

Δημιουργούνε φόβο στους γύρω μη δεν τα ξανανοίξουν.

Φοβάμαι μαμά, ξύπνα.''

Κορόξενος

 

3ο Γυμν. Γιαννιτσών

1

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ

 

Εκεί στην παιδική χαρά,

ήθελα να’ μουν που έπαιξα παλιά,

παρέα με όλα τα παιδιά

της μικρής μου γειτονιάς.

 

Και στης μητέρας μου την αγκαλιά που μου κρατούσε συντροφιά

μα δε την έχω πια ….

 

Και σε μια βάρκα φουσκωτή

με εκατό ανθρώπους

το παρελθόν μου νοσταλγώ

και τους γονείς μου αναζητώ.

Aραπάκη Ευαγγελία Α1

 

2

Αχ Έρημη Ζωή

 

Αχ, έρημη ζωή,

γιατί δεν έμεινες πιστή;

Έχουμε μαζέψει τα πάντα

για να φύγουμε μακρυά,

στα απέραντα νησιά,

δίχως ρούχα κι όνειρα.

Χρειαζόμαστε φροντίδα, αγάπη απ' όλους

μα πάνω απ'όλα λίγη ρωμιοσύνη.

Είμαστε πρόσφυγες στης Ελλάδας τα νησιά,

έχουμε καημο και φόβο για το μέλλον μας,

δε γνωρίζουμε αν έχουμε ελπίδες

στης θάλασσας τα νερά.

Aρρώστιες, αγωνίες,

πόνοι ανθρώπων

για το αν θα ζήσουμε,

ή αν βρούμε στέγη.

Τα κύματα, οι άνεμοι,

οι φόβοι των παιδιών,

οι φωνές των ανθρώπων,

τα κλάματα

και οι νοσταλγίες για κάτι χαρωπό.

Μήπως μας φέρουν ρούχα ζεστά, καθαρά

απ'ανθρώπινα χέρια.

Φαγητό ζεστό, μαγειρεμένο.

Προσευχόμαστε η πατρίδα μας να 'ναι καλά

και να ζήσουμε χρόνια πολλά,

δίχως πολέμους και απληστίες

μα μόνο με ειρήνη.

Η λαχτάρα μας για μια βούκα ψωμί,

μήπως κι δεν βρεθούμε ζωντανοί.

Μέρες και νύχτες προχωρούν,

και 'μεις ανήσυχοι για το αν θα μας βρουν.

Βασιλική Κασερούδη

 

3

Ένας πρόσφυγας και

το γιατί του

 

Όλα βάραιναν σιγά-σιγά

στο μικρό του το σπιτάκι

άλλαξε ρυθμό τ΄ανάλαφρο

που΄λεγε τραγουδάκι.

 

Δεν είναι λίγες οι φορές

που απελπίζεται . Τα χάνει .

Μες τη δύνη του πολέμου

Δεν ξέρει τι να κάνει.

 

Ξάφνου αποφάσισαν

κι οι δικοί του οι γονείς

να φύγουν απ΄το σπίτι

σ΄άλλα μέρη της γης.

 

Έχε θάρρος του λένε

Πού όμως να το βρει;

Όλα γύρω αλλαγμένα

Στο πριν να στηριχθεί;

 

Ποιος θ΄ ανοίξει τις πληγές

φάρμακο να του βάλει

να γειάνει τον πόνο του

φύτρο ζωής να προβάλλει;

 

Του χωρισμού ο πόνος

ξεπερνά τη λογική

κομμάτια η καρδιά του

Πώς να εκφραστεί;

 

Στενάζει και δακρύζει

δεν ξέρει τι τον περιμένει

κι αναρωτιέται σαν παιδί

Γιατί αυτό συμβαίνει;

 

Πλάσματα είμαστε όλοι

με την αγάπη του θεού

γαλάζιο είναι για όλους

Το χρώμα τ΄ουρανού!

Κωνσταντίνα Καλαϊτζίδου Α1

 

4

Η ιστορία ενός πρόσφυγα

 

Θυμάμαι την ημέρα που έφυγα για τα ξένα

Πού‘μασταν 10 άτομα με πρόσωπα λυπημένα

Γιατί η μόνη λύση ήταν η προσφυγιά

Πού νά‘ ξερα όμως πόσο δύσκολη είναι η ξενιτιά

 

Ελπίζω την πατρίδα μου να την ξαναδώ

Γιατί είναι η αγάπη μου που τόσο νοσταλγώ

Τώρα που έφτασα σε τούτη εδώ τη χώρα

Το μόνο που ακούω είναι σήκω και προχώρα

 

Η μόνη μου παρέα είναι το πεζοδρόμιο

κανένας δε με σέβεται, δεν έχω πια προνόμιο

Η μόνη μου ιδέα για μια καινούργια αρχή

για να το κάνω έπρεπε να φύγω σ’ άλλη γη

 

Συνάντησα έναν πρόσφυγα που είναι παλιός εδώ

Η πρώτη του ερώτηση «γιατί έφτασα ως εδώ;»

Του απάντησα πως ήτανε η μόνη μου επιλογή

Γιατί η κατάσταση στη χώρα μου είναι τραγική

 

Μοιράστηκε μαζί μου ένα πιάτο μακαρόνια

Μιλούσαμε για το γιο του που τον αναζητά εδώ και 5 χρόνια

Το τι θα γίνει στο μέλλον εμένα μου είναι άγνωστο

Τι προσπαθώ να βρω ο έρμος σε ένα όνειρο που είναι άπιαστο;

 

Έχω την πεποίθηση ότι οι φίλοι μου στην πατρίδα είναι καλά

Ότι θα τους δω μια μέρα και θα μου πούνε πως είναι μια χαρά

Όλη μου η οικογένεια έχει εξαφανιστεί

Πιστεύω πως αυτή την στιγμή κάποιος ψάχνει να τους βρει

 

Μερικοί άνθρωποι εδώ είναι καλοί και ευγενικοί

Όμως οι περισσότεροι είναι εχθρικοί

Μας δίνουν φαγητά, σκεπάσματα και ρούχα

Γιατί και εκείνοι ξέρουν πως τα πράγματα είναι σκούρα

 

Μου είπαν να πάρω το τρένο να φύγω σ’ άλλη πόλη

Επειδή δε γίνεται να χωρέσουμε σε έναν τόπο όλοι

Εγώ και τα αδέλφια μου δεν ήρθαμε για διακοπές

Ήρθαμε με την ελπίδα πως θα μας σωθούνε οι ζωές

Δημήτρης Μπαντιμαρούδης Γ΄2

 

5

ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ,ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

 

Έφυγαν από πολύ μακριά

μ' έναν πόνο στην καρδιά

καλή τύχη για να βρουν

ξέρουν όμως αν μπορούν;

 

Άντρες,γυναίκες και παιδιά

γίναν όλοι μια γροθιά

τον πόλεμο να αποφύγουν

ξέρουν όμως αν ξεφύγουν;

 

Έχουν περάσει τόσα δεινά

κι είναι όλα σκοτεινά

μα ποτέ δεν το βάζουν κάτω

τι κι αν έχουν πιάσει πάτο;

 

Στις βαρκούλες στοιβαχθήκαν

όπως όπως στριμωχθήκαν

τ' όνειρο τους κυνηγούν

στην Ευρώπη θε να 'ρθούν

 

Πρώτη στάση στην Ελλάδα

μια απέραντη βαρκάδα

πόνος ο ξεριζωμός

μα κι ο θάνατος εμπρός

 

Παιδί μου,σπλάχνο μου, καρδιά μου

πάντοτε ήσουνα κοντά μου

γιατί φεύγεις μακριά;

στης Μεσογείου τα νερά;

 

Είναι η θλίψη μας μεγάλη

που τους βλέπουμε έτσι πάλι

τόσα πτώματα αράδα

μ' ένα στόχο,την ΕΛΛΑΔΑ

 

Πρέπει να τους βοηθούμε

τ' όνειρό τους δεν ξεχνούνε

είναι δράμα η προσφυγιά

σε πληγώνει,σε πονά

 

Σαν μια μάνα η Ελλάδα

τους προσφέρει ζεστασιά

ένα χέρι βοηθείας

στην κραυγή απελπισίας

 

Να 'στε πάντα δυνατοί

ζωντανοί και θαρρετοί

η ζωή είναι εμπρός

μες στο τούνελ ένα φως

Θεοδωράκογλου Μαρία Α1

 

6

Μονολογώντας……….

 

Βαδίζω, λυπάμαι, φοβάμαι …

Γύρω μου ένα σμήνος ανθρώπων, κορμιά ριγμένα, χέρια παγωμένα, βλέμματα απορημένα, ψυχές αδειασμένες. Στρέφω το βλέμμα μου δίπλα, ένα μικρό κρέμεται απ’ τον κόρφο της μάνας του, πίσω μου ένας γέροντας κουκουλωμένος σε μια κουβέρτα που του ΄δωσαν. Το κρύο τον πρόλαβε. Ξεκίνησε καλοκαίρι απ’ το σπίτι του. Πότε θα φτάσει; Πού θα φτάσει; Θα φτάσει;

 

Πονάω. Δε θέλω να βλέπω. Κλείνω τα μάτια μου. Θέλω να ξεφύγω. Μα να ! Μια γυναικεία, θολή φιγούρα ξεπροβάλλει. Μοιάζει της μάνας μου. Ναι…. είναι η μάνα μου αλλά πάλι ίσως κι όχι …. Έχει το ίδιο βλέμμα, το ίδιο παράστημα μα φαίνεται λιπόσαρκη, ταλαιπωρημένη τα ρούχα της ξεπερασμένα. Κλαίει;

- Μάνα, φωνάζω μα δε μ΄ ακούει, δε γυρίζει.

Την ακουμπώ μα δεν με καταλαβαίνει. Κλαίει, σέρνει και μια μικρή απ΄ το χέρι, δεν είμαι ΄γω. Μόνες παραδέρνουν σ΄ ένα λιμάνι. Είναι ο Πειραιάς. Μόνες, μ΄ έναν μποξά στον ώμο. Κάθεται σε μια γωνιά, σφίγγει τη μικρή στην αγκαλιά της και θρηνεί για τη δική της Πατρίδα, για τον δικό της Νικόλα που χάθηκε κάπου στα βάθη της Ανατολίας, για το σπίτι της με τον βασιλικό στο παραθύρι, για το φαΐ που δεν πρόλαβε να βγάλει απ΄ τον φούρνο, για το καντήλι που θα ΄σβησε στον τάφο των γονιών της.

-Μάνα, ξαναφωνάζω.

-Τζιέριμ, λέει μα όχι σε μένα, στη μικρή που κρατά στην αγκαλιά της.

-Σήκω τζιέριμ, πάμε έβγαλε ψύχρα.

-Σταθείτε, τις φωνάζω, μη φεύγετε, είμαι εδώ, μπορώ να σας βοηθήσω. Σταθείτε. Μάνα της μάνας μου, στάσου….

 

Οι φωνές μου σβήνουν, η μάνα χάνεται, μα τα μάτια ανοίγουν, η καρδιά ανοίγει. Το πλήθος είναι ακόμα εκεί, πεινάει , κρυώνει , φοβάται. Μα τώρα είμαι κι εγώ εκεί. Το χρωστώ στον εαυτό μου, το χρωστώ στη μάνα μου, το χρωστώ στη μάνα της μάνας μου, το χρωστώ στο δικό μου μιλέτ.

Φωτεινή Γρηγοριάδου Α1

 

7

Οι περιπλανώμενοι πρόσφυγες

 

Τους περιπλανώμενους τους βλέπεις κάθε μέρα,

γι΄αυτούς δεν υπάρχει καλή εσπέρα.

Στους δρόμους περπατούν έρημοι και μόνοι,

Γι΄ αυτούς τα όνειρα έχουν γίνει σκόνη.

Φτώχεια, πείνα, μοναξιά

Κάθε μέρα περπατούν χιλιόμετρα μακριά.

Δίχως μία πόρτα ανοιχτή

Να μπούνε μέσα και να είναι ευτυχισμένοι στη ζωή.

Ο πόλεμος , ο θανατηφόρος τους ακολουθεί όπου πηγαίνουν

Ένα μέρος με ασφάλεια οι πρόσφυγες περιμένουν.

Βροχή, χιόνι, καταιγίδα,

Κάθε μέρα και μία ελπίδα.

Σε μια βάρκα μέρα , νύχτα καρτερούν,

Σε μια στεριά να βρεθούν για να σωθούν.

Η υπομονή όμως έχει τελειώσει,

Χωρίς το μέλλον τους να έχει ξεκλειδώσει.

Χώρα σε χώρα περνούν για να επιβιώσουν,

Του πολέμου την πείνα να γλυτώσουν.

Οι περιπλανώμενοι οι πρόσφυγες είναι αυτοί,

Γιατί θέλουν μια όμορφη ζωή.

Μαρία Β. - Αγγελική Αλεξανδράκη Α1

 

8

Οι πρόσφυγες

 

Τους βλέπεις να περιπλανούνται από τόπο σε τόπο

και λες "τι υπομονή έχουν και κάνουν τόσο κόπο?"

 

Μικροί και μεγάλοι φεύγουν μακριά,

δεν αντέχουν της πατρίδας τα δεσμά.

 

Ζουν πολέμους , φτώχεια και πείνα

Και όλοι οι άλλοι γύρω τους περνάνε φίνα.

 

Πλέουν μέσ΄ στα κύματα στο κρύο και στο αγιάζι

Κι όταν δεν φτάνουν στον προορισμό τους τούς τρώει το μαράζι.

 

Έλα Ειρήνη πάρε τους και πάν΄τους σε μια χώρα

Να ζήσουν ευτυχισμένοι κι αυτοί αυτήν την ώρα.

 

Έλα Γαλήνη πάρε τους και πάν΄ τους σε μια πόλη

Να ΄χουν κι αυτοί τη ζεστασιά που έχουν όλοι.

 

Τότε θα ΄ναι όλα καλά για ΄μας και για τους άλλους

Γιατί θα ΄μαστε χαρούμενοι σαν τους πελαγίσιους γλάρους.

Μαρία Βουλγαρούδη Α1

 

9

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

 

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ…ΕΚΤΟΣ ΑΝ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΛΥΚΟΥ..

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΦΕΥΓΕΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΞΕΝΗ ΠΟΛΗ …ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΕΚΕΙΝΗ Η ΠΟΛΗ ΕΙΝΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ…

ΚΑΙ ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΔΕΙ ΕΝΑ ΤΕΤΟΙΟ ΑΤΟΜΟ

ΚΥΝΗΓΗΜΕΝΟ,ΦΟΒΙΣΜΕΝΟ,ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥ…

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΕ ΤΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ…

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΠΟΙΑ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΑΤΗΣΕ ΜΙΑ ΣΚΑΝΔΑΛΗ…

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΤΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΠΛΟ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΧΑΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΕΙ…

ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΕΘΟΥΝ ΕΔΩ ΠΕΡΑ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΖΗΤΗΣΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ…ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΛΟΙΠΟΝ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΡΟΣΦΥΓΑ ΝΑ ΠΑΡΑΚΑΛΑΕΙ ΑΣ ΜΗΝ ΤΟΝ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΟΥΜΕ…ΞΕΡΩ , ΞΕΡΕΙ , ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΕΚΕΙΝΟΣ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΖΗΤΑΕΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΕΒΑΣΜΣ ΜΑΣ…ΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΕΧΕΙ …ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΧΩΡΑ…ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΤΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΕΔΩ ΑΛΛΑ ΗΡΘΕ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΕΔΩ , ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΕΥΚΟΛΟ…ΚΑΙ ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΩΣ ΜΟΝΟ Ο ΥΨΙΣΤΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΚΑΤΙ ΗΞΕΡΕ ΩΣΤΕ ΝΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΕΔΩ…ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ…

Ρεβελτζή Ραφαηλία Α4

 

10

Πρόσφυγας εκπέμπει SOS

 

Πριν λίγα χρόνια μου κάνανε την ερώτηση αν ξέρω τι σημαίνει προσφυγιά, δεν ήξερα να απαντήσω ειλικρινά…. Τώρα όμως μπορώ να απαντήσω. Προσφυγιά είναι: Ο εφιάλτης που ζω εγώ και οι συμπατριώτες μου, μικροί και μεγάλοι. Φύγαμε από την χώρα μας, αναγκαστήκαμε να φύγουμε, για να μπορέσουμε να μείνουμε ζωντανοί μακριά από τον πόλεμο και την βία. Παίξαμε την ζωή μας κορόνα -γράμματα για να γλυτώσουμε την οργή και τον εγωισμό των ανθρώπων. Ξεκινήσαμε από την Συρία προσπαθώντας να φτάσουμε κάπου μακριά έστω μέχρι τα σύνορα Συρίας-Τουρκίας όπου υπήρχαν καταυλισμοί. Μείναμε εκεί για ένα αρκετό χρονικό διάστημα μέχρι που αγανακτήσαμε να καθόμαστε εκεί και απλά να περιμένουμε ένα θαύμα. Ξεκινήσαμε και φτάσαμε στα θαλάσσια σύνορα Ελλάδας-Τουρκίας. Εκεί μας περίμεναν σύγχρονοι δουλέμποροι μαζί με κάτι σάπιες και παλιές βάρκες. Τους πληρώσαμε, μας βοήθησαν να μπούμε, σπρώξανε την βάρκα και ξεκινήσαμε την πλεύση. Είχαμε ξυπνήσει από τον εφιάλτη μας αλλά είχαμε ακόμα πολύ δρόμο και για να τον διασχίσουμε χρειαζόμασταν επιμονή και πίστη….

Βουλκούδη Αγγελική Α1

 

11

Τις πιο θλιβερές ιστορίες μπορείς να τις ακούσεις από τους πρόσφυγες.

 

Φεύγοντας από την πόλη και την χώρα τους και φτάνοντας στην Ευρώπη. Πρώτος σταθμός τους είναι η Ελλάδα και μετά θα συνεχίζουν προς τις βόρειες αναπτυγμένες χώρες . Μέχρι να φτάσουν βιώνουν πολλές περιπέτειες. Μερικές από αυτές είναι τόσο απίστευτες, που δεν μπορείς ούτε να τις φανταστείς. Προσπαθώντας να περάσουν το Αιγαίο, με ξύλινες βάρκες, ζουν πολλές δύσκολες στιγμές, όπως η κακοκαιρία, η οποία κάνει τις βάρκες να διαλύονται και να βουλιάζουν. Οικογένειες με παιδιά να κολυμπάνε στα κρύα νερά προσπαθώντας να σώσουν τον εαυτό τους και αυτούς που αγαπάνε. Μερικοί δεν βγαίνουν ζωντανοί στην στεριά και οι κάτοικοι των παραθαλάσσιων περιοχών να τα βρίσκουν μετά από μερικές μέρες τα πτώματα τους στην στεριά.

Αυτοί που βγαίνουν, όμως, ζωντανοί, περνάνε ένα σοκ και αρρωσταίνουν βαριά από το κρύο. Μερικοί βρίσκουν καταφύγιο σε κάποιο μέρος που ο δήμος ανοίγει για να τους προστατέψει από την κακοκαιρία, αλλά δεν είναι πάντα τυχεροί. Έτσι άρρωστοι και κουρασμένοι συνεχίζουν με λιγοστά ρούχα, αν έχουν σωθεί, και πολλές φορές χωρίς παπούτσια.

Φτάνοντας στα σύνορα περιμένουν σε σειρά μεγάλη για να περάσουν περπατώντας τα σύνορα ή να μπουν στα τρένα. Στα σύνορα, όπως και στα νησιά, υπάρχει το πρόγραμμα αλληλεγγύης για τους πρόσφυγες, όπου τους προσφέρουν ρούχα, φαγητά και είδη πρώτης ανάγκης που χρειάζονται για να συνεχίσουν το ταξίδι τους. Έτσι, οι πρόσφυγες μπορούν να συνεχίσουν. Πολλοί χάνονται από τις οικογένειες τους και συνεχίζουν μόνοι τους, βιώνοντας αυτήν την απώλεια που θα τους ακολουθεί για όλη τους την ζωή, προσπαθώντας να φτιάξουν το μέλλον τους στην νέα τους χώρα.

Αυτό γίνεται καθημερινά και για αυτό προσπαθούμε να τους στηρίξουμε όσο γίνεται, επειδή κανένας δεν θα ήθελε να είναι στην θέση τους. Οι άνθρωποι αυτοί το μόνο που ζητάνε είναι τα αυτονόητα: σπίτι, φαγητό, νερό, χρήματα και εκπαίδευση. Έτσι στηρίζοντας τους βοηθάμε τους συνανθρώπους μας όπως θα θέλαμε να μας βοηθήσουν και εμάς σε δύσκολες στιγμές.

Νικολαϊδης Νικόλαος B3

 

12

Τα προσφυγάκια

 

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σε ένα μικρό χωρίο το Γκαραάν μια οικογένεια. Η οικογένεια αποτελούταν από δύο μικρά παιδιά την μαμά τον μπαμπά και την γιαγιά. Σε εκείνο το χωριό γινότανε πόλεμος η οικογένεια αναγκάστηκε να φύγει και να πάει σε μια άλλη χώρα αποφάσισαν να πάνε στην Ελλάδα στα Γιαννιτσά σαν πρόσφυγες. Φτάνοντας στην Ελλάδα διαπίστωσαν ότι δεν είχαν σπίτι να μείνουν ζήτησαν από ανθρώπους να τους φιλοξενήσουν αλλά σε όσους χτύπησαν δεν τους άφησαν να περάσουν, μέχρι που αναγκάστηκαν να μείνουν στο πάρκο να βρουν ένα παγκάκι να κοιμηθούν. Γύρω στις 7 το πρωί ένα παιδί τους είδε και τους λυπήθηκε χωρίς να τους ξυπνήσει τους έφερε κουβέρτες και φαγητά. Όταν ξύπνησαν και τα βρήκαν αυτά δεν ήξεραν τι γινόταν από πού ξεφύτρωσαν όλα αυτά τα πήραν και τα έφαγαν γιατί πεινούσαν και αργότερα σηκώθηκαν τα μαζέψανε και είπαν να πάνε να ψάξουν για ένα οικονομικότατο σπίτι. Εκείνη την ώρα ο νεαρός μάζεψε κόσμο για να κάνουν φιλανθρωπίες με τα λεφτά θα τους αγόραζε και σπίτι και τα απαραίτητα. Τελικά από την φιλανθρωπία μάζεψαν 10.950 $ και αποφάσισαν να τους βρουν και δουλειά για να καλύπτουν τις ανάγκες τους. Οι πρόσφυγες τελικά δεν βρήκαν σπίτι και γύρισαν στο πάρκο, στα παγκάκια. Ο νεαρός τους βρήκε στο πάρκο και με χαρά πήγε και τους έδωσε το ποσό που συγκέντρωσε, εκείνη δεν ήξεραν πώς να τον ευχαριστήσουν. Πήγαν αγόρασαν σπίτι και όλα τα απαραίτητα που τους χρησίμευαν και τέλος με τα λεφτά που περισσέψανε τα κράτησαν για να κάνουν ένα πάρτι για να το γιορτάσουν και να ευχαριστήσουν τον νεαρό που τους βοήθησε με την δουλειά που τους πρόσφεραν άρχισαν να καλύπτουν όλες τις ανάγκες τους και ποτέ ξανά δεν άλλαξαν χώρα έμειναν ευτυχισμένοι για πάντα και τελικά ζήσανε αυτοί καλά και εμείς ακόμη καλύτερα.

Γκαλτσίδης Μιχάλης Α1

 

13

Ταξίδι Προς Το Άγνωστο

 

Το μέλλον είναι αβέβαιο

και οι ζωές μας κινδυνεύουν.

Άραγε θα τα καταφέρουμε να πατήσουμε

τα πόδια μας σε έδαφος ειρηνικό;

Καθώς βλέπω τη θάλασσα

για μια στιγμή διστάζω,

έτσι που είναι απέραντη

τι πλάσματα να κρύβει;

Ένα καράβι διασχίζει το πέλαγος,

με πυξίδα την ελπίδα.

Αφήνοντας την πονεμένη πατρίδα

διεκδικούμε το δικαίωμα

στην ειρήνη και τη ζωή.

Πλέοντας στο άγνωστο

βοήθεια ζητάμε.

Το καράβι είναι γεμάτο με μανάδες και παιδιά

που έχουν σκυμμένα τα κεφάλια.

Μόλις τα σηκώσουν,

θλίψη, ταλαιπωρία

τα μάτια τούς προδίδουν.

Μέσα από τις αρρώστιες και τη στέρηση,

απομακρυσμένοι από την χώρα μας

προσδοκούμε την πολύτιμη ελευθερία.

Η αναμονή είναι βασανιστική,

πως θα είναι οι άνθρωποι εκεί;

Θα είναι μαζί μας φιλικοί;

Πώς θα είναι η νέα μας ζωή;

Οι ερωτήσεις αμέτρητες,

μα οι απαντήσεις άγνωστες.

Το καράβι συνεχίζει το αβάσταχτο ταξίδι,

γεμάτο όνειρα και αγωνία...

Μαρκάκη Πασχαλίνα & Μηνοβγιούδη Χρυσοβαλάντου Γ'2

 

ΓΕΛ Αξού

1

Ο δρόμος δεν έχει γυρισμό

 

Θυμάμαι, ήταν σπίτια φωτεινά

μπαινόβγαιναν μέσα σ’ αυτά

άνδρες, γυναίκες, παιδιά

 

Μα δεν θαρρώ πως θα μπορούσαν να φανταστούν

πως όλα αυτά θα χάνονταν

στην τρέλα, το μίσος, τα πάθη και την έχθρα

 

Σκοτάδι μαύρο στις ψυχές, στο νου, στην καρδιά

βρώμα, λάσπη και μια μανία για αίμα,

για πόνο, θλίψη και δυστυχία.

 

Τα σπίτια αυτά σκοτείνιασαν, μαύρισαν

και τώρα μόνο φεύγουν

δεν ξέρουν που πάνε…

Χάνονται, βρίσκονται, τους τρώει η γης

τους καταπίνει η θάλασσα.

Όμως τρέχουν, φεύγουν, χάνονται.

 

Δεν φταίνε αυτοί ούτε τα παιδιά τους

ούτε κι εμείς…

Ποιος φταίει;

Ο νους ο «λογικός» που δεν χορταίνει

που θέλλει πολλά, μα δεν τα βρίσκει

που του αρέσει το κακό – όχι σ’ αυτό στους άλλους

 

Θυμάμαι τα σπίτια ήταν φωτεινά

ήταν χτισμένα με ελπίδα και αγάπη

Τώρα ερήμωσαν, άδειασαν, μαύρισαν, βυθίστηκαν στην άβυσσο.

Ο δρόμος δεν έχει γυρισμό…

Χούρμος Νικόλαος

 

2

Μην με αφήνεις…

 

Είναι άδικο να με διώχνεις

θα φύγω από τη πατρίδα σου μην σπρώχνεις

όμως απορώ πως μπορείς να με αφήνεις μόνο

μην ξεχνάς , έχεις περάσει τον ίδιο πόνο

 

Ναι Έλληνα , εσύ

έτσι και εγώ , άφησα πίσω αδέρφια και παιδιά

γνωρίζεις τι θα πει ξενιτιά

και τι ωραία που είναι η λευτεριά

 

Είδα ανθρώπους να πνίγονται

στης θάλασσας τα κύματα ,

είδα παιδάκια να καίγονται

αντικρίζοντας χιλιάδες θύματα

 

Άκουσα φωνές

που σπάνε καρδιές ,

άκουσα ήχους

που πλέον κρύβονται σε τοίχους

 

Πάλεψα σκληρά

για να περάσω τη συνοριογραμμή ,

το πλήρωσα ακριβά

γιατί εδώ είναι κόλαση χωρίς επιστροφή

 

Με σκυμμένο κεφάλι

λασπωμένα παππούτσια

φεύγω , πηγαίνω σε άλλη

με την ελπίδα να μου φορέσουν τσαρούχια

 

Στηρίχτηκα στη φιλοξενία σου

βασίστηκα στην ιστορία σου ,

μην με αφήνεις μόνο

μην ξεχνάς , έχεις περάσει τον ίδιο πόνο

 

3

Ψάχνοντας τον Παράδεισο

 

Τους βλέπεις; Πες μου αν τους βλέπεις.

Είναι παντού γύρω μας.

Θέληση τους ο φόβος που αφήνουν πίσω

Μαζί με τις ζωές τους,

χαμένες πια,

θυσία στους δαίμονες του πολέμου

χωρίς αίσχος, χωρίς οίκτο.

Τα μέρη που άφησαν έρημα

Ερείπια που κάποτε είχαν μέσα τους ζωή,

οι δρόμοι έρημοι και αυτοί,

πέταξαν τα γέλια των παιδιών όπως τα πουλιά.

Τώρα μόνο θρήνοι αντηχούν από μακριά.

Στους ίδιους τώρα δρόμους

Σφαίρες μοναχά πετούν

Το σφύριγμα τους κελάηδισμα πλέον.

 

Πήραν δρόμο μακρύ, πολλοί και χωρίς επιστροφή

για κάπου όμορφα και ωραία.

Ο δρόμος για τον Παράδεισο είναι μακρύς όμως …

Και κακοτράχαλος, στρωμένος με πόνο

και φαιές ελπίδες ανθρώπων σαν εσένα και εμένα

με πάθη βλέψεις μεγάλες και όνειρα απατηλά.

Τίποτα παραπάνω δεν ζητούν παρά συμπαράσταση.

Ένα πιάτο φαί, μια κουβέρτα, ένα φρούτο

ακόμα και ένα χαμόγελο αγαθό.

 

Και θα συνεχίσουν το δρόμο το μακρύ

Ψάχνοντας να βρουν σε κάποια χώρα

τον Παράδεισο που με τόσο ζήλο αναζητούν…

Στράντζαλης Νικόλαος

 

ΓΕΛ Κρύας Βρύσης

1

Ο ΜΑΛΙΚ ΗΤΑΝ ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΡΙΑ.ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΑΣΑ.ΕΚΛΑΙΓΕ…ΡΩΤΗΣΑ ΓΙΑΤΙ…ΠΟΤΕ ΘΑ ΜΠΕΙ ΕΝΑ ΤΕΛΟΣ ΣΤΟ ΠΑΤΣΙΣΜΟ…ΕΙΠΕ.ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΙΣΟΙ.ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΣΤΟΝ ΕΝΑΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ…ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ…ΟΠΩΣ ΚΙ ΕΣΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΧΑΘΕΙΣ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΑΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ…ΚΑΙ ΜΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ.ΤΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΑ ΚΙ ΕΓΩ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΠΙΑΣΑ ΤΟ ΧΕΡΙ.ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΙΑ ΞΕΝΟΣ ΑΛΛΑ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ.ΚΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΓΕΜΙΣΕ ΜΕ ΞΕΝΙΟ ΦΩΣ!

(ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΠΛΕΣΚΑ Β2)

 

2

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΟΤΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΒΑΖΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΒΑΡΚΑ,ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΤΟ ΝΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΑΣΦΑΛΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΞΗΡΑ! ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΚΑΙΕΙ ΤΙΣ ΠΑΛΑΜΕΣ ΤΟΥ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΒΑΓΟΝΙΑ,ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΡΑΓΕΣ,ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑ ΜΕΡΟΝΥΧΤΑΣΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ ΕΝΟΣ ΦΟΡΤΗΓΟΥ,ΕΧΟΝΤΑΣ ΤΡΟΦΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ,ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ ΤΑ ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΠΛΟ ΤΑΞΙΔΙ… ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΣΕΡΝΕΤΑΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΦΡΑΧΤΕΣ, ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΛΥΠΟΥΝΤΑΙ Ή ΝΑ ΤΟΝ ΔΕΡΝΟΥΝ ΑΠΟ ΦΟΒΟ, ΑΝΟΗΣΙΑ ΚΑΙ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑ… ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΠΟΛΥΤΟ ΣΩΜΑΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΠΟΝΑ Η΄ΤΗΝ ΦΥΛΑΚΗ … ΟΜΩΣ ΚΙ Η ΣΚΛΗΡΟΤΕΡΗ ΦΥΛΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΑΣΦΑΛΕΣΤΕΡΗ …ΑΠΟ ΜΙΑ ΧΩΡΑ …ΠΟΥ …ΦΛΕΓΕΤΑΙ…

URSSAN SAIR (ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΓΑΛΗΝΗ ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΙΛΙΔΟΥ)

 

3

Ο ΖΟΡΑΝ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΨΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΛΟΙ ΘΕΑΤΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ!Ο ΙΔΙΟΣ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΝΑ ΓΛΙΤΩΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΓΙΑΤΙ ΕΙΧΕ ΦΙΛΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.ΜΕ ΤΗΝ ΘΛΙΨΗ ΜΑΣ ΔΕΝ ΒΟΗΘΑΜΕ.ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΡΑΣΟΥΜΕ.ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΕΞΙΣΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΜΑΣ…ΕΜΠΡΟΣ ΛΟΙΠΟΝ! (ΜΠΕΖΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Α2)

 

4

ΜΙΚΡΟ ΜΟΥ ΠΡΟΣΦΥΓΟΠΟΥΛΟ ΤΟ ΦΩΝΑΖΩ ΠΑΝΤΟΥ :ΜΗΝ ΚΡΑΤΑΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΚΛΕΙΣΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΥΣΤΥΧΙΑ!ΔΩΣΤΕ ΧΑΡΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ!ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΤΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ!ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΙ ΟΧΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΙ.ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΑΚΟΥΡΑΣΤΑ ΕΣΤΩ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ!ΑΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΚΙ ΑΣ ΧΑΡΙΣΟΥΜΕ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΟ!

(ΕΛΙΝΑ ΜΠΙΤΣΟΠΟΥΛΟΥ Α2)

 

5

ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΑΜΑ ,ΔΗΛΑΔΗ ΤΟ ΟΤΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΓΕΜΙΖΕΙ ΜΕ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΕΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ!ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΑΝΤΙ ΝΑ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΜΑΣ ΠΛΕΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΑΣΤΕ ΜΟΜΟΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟΥΛΗ ΜΑΣ! "ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΤΕΙ 2 ΧΙΤΩΝΕΣ ΑΣ ΔΙΝΕΙ ΤΟΝ 1…" ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΟΜΩΣ ΠΑΡΑΕΙΜΑΣΤΕ ΕΓΩΙΣΤΕΣ.ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΑ ΠΙΟ ΑΚΡΙΒΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΕΝΔΥΜΑΤΑ,ΥΠΟΔΗΜΑΤΑ,ΤΡΟΦΗΜΑ,ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΝ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΑ!!ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΛΛΟΙ ΣΤΕΡΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΒΑΣΙΚΑ…ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΚΙ ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΙ ΟΤΑΝ ΦΕΡΟΜΑΣΤΕ ΕΧΘΡΙΚΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ…ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ…ΘΕΛΟΥΜΕ ΟΜΩΣ;

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΒΟΗΘΑΜΕ!

ΝΟΙΑΖΟΜΑΣΤΕ!

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΙ ΟΧΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΙ!

(ΑΝΝΑ ΜΠΟΤΣΗ Β2)

 

6

ΠΡΙΝ ΒΙΑΣΤΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑ-ΚΡΙΝΕΙΣ ΣΤΑΣΟΥ.ΜΑΝ ΒΙΑΖΕΣΑΙ!ΠΡΙΝ ΤΟΥΣ ΚΡΙΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΟΥΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΠΟ "ΣΟΥ", ΕΛΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΘΕΣΗ…ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΑΝ, ΕΙΧΑΝ ΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΤΟΥΣ,ΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥΣ…ΩΣΠΟΥ…ΜΙΑ ΜΕΡΑ…ΞΕΣΠΙΤΩΘΗΚΑΝ…ΑΠΟ ΑΝΑΓΚΗ…ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥ…ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΑ ΛΑΜΠΕΡΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ..ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥΣ ΤΟΥΣΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ…ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ…ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ …ΟΧΙ!ΚΑΠΟΤΕ ΗΤΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ.ΤΩΡΑ ΗΡΘΕ Η ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΣΕΙΡΑ.ΑΠΛΩΣΤΕ ΤΟ ΧΕΡΙ,ΑΦΟΥΓΚΡΑΣΤΗΤΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΕ ΒΟΗΘΕΙΑ!

(ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΜΒΑΚΙΔΗΣ Β 1)

 

7

"ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ ΤΡΑΥΜΑΤΙΖΟΥΝ"

ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ.ΚΑΠΟΙΟ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΘΥΜΟ ΚΑΙ ΜΙΣΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ.ΑΝΑΜΑΣΑΝΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΝΕ ΓΥΡΩ ΤΟΥΣ.ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΜΑΣ,ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΓΟΝΙΜΑ.ΑΝΗΚΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΠΙΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΑ ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΕΘΝΕΙΣ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ Ε.Ε..Η ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΑΙΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ.ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΥΠΗΡΞΑΜΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ!ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΑΦ-ΩΤΙΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟ,ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ,ΤΗΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ!Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΧΩΡΑ ΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ! Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΧΩΡΟ ΓΙΑ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ! (ΑΘΗΝΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ Β1)

 

8

"Πατρίδα μ΄ αραεύω σε"

 

Πέντε οσπίτια έχτισα κι ασ’όλα ξεσπίτουμαι

Πρόσφυγας είμ’ασο κουνί μ’, Θε μ’ θα παλαλούμαι.

 

Πατρίδα μ αραεύω σε αμόν καταραμένος

Σα ξένα είμαι Έλληνας και σην Ελλάδαν ξένος

 

Όσπιτα `θεκα ανάμεσα σ’ορμήν και ποταμάκρη

Πεγάδια μαρμαρόχτιστα, νερόν αμόν το δάκρυ.

 

Πατρίδα μ αραεύω σε αμόν καταραμένος

Σα ξένα είμαι Έλληνας και σην Ελλάδαν ξένος

 

Και τώρα αδακές διψώ νερό να πίνω ’κι έχω

Εντρέπομαι να ψάλαβω τα χείλοπα μ να βρέχω

 

Πατρίδα μ αραεύω σε αμόν καταραμένος

Σα ξένα είμαι Έλληνας και σην Ελλάδαν ξένος

Σα ξένα είμαι Έλληνας και σην Ελλάδαν ξένος

Σα ξένα είμαι Έλληνας και σην Ελλάδαν ξένος

Όταν "κατορθώσαμε" να κάνουμε τους συμπατριώτες μας να αισθάνονται έτσι πόση προοπτική υπάρχει να φερθούμε ορθότερα στους αλλοδαπούς προσφυγές;

Είμαι νέος έχω φρέσκες ιδέες!

Είμαι έφηβος καινοτομώ!

Είμαι Έλληνας δεν φοβάμαι το διαφορετικό!

Βλέπω τους πρόσφυγες απλώνω το χέρι μου και τους αγκαλιάζω!

Ευθυμιάδης Β1

 

9

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΥΠΗΡΞΑΝ ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΙ ΙΣΩΣ ΥΠΑΡΞΟΥΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.ΑΣ ΘΕΣΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΩΝ ΣΗΜΕΡΙΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΑΝΑΙΣΘΗΤΟΙ ΚΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥΣ.ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΔΕΚΑΔΕΣ ΕΝΗΛΙΚΕΣ ΜΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΚΙ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΗ ΕΝΟΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ. ΤΡΟΦΙΜΑ,ΦΑΡΜΑΚΑ,ΡΟΥΧΑ,ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΚΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΑΠΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ.ΕΧΟΥΝ ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΑΣ!ΑΣ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΜΑΣ,ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΦΙΛΟΞΕΝΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΜΑΣ.ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ,ΤΕΚΝΑ ΤΟΥ ΞΕΝΙΟΥ ΔΙΟΣ!ΑΣ ΑΠΛΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΠΡΟΣΦΕΡΟΝΤΑΣ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΓΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ.ΕΞΑΛΛΟΥ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΑ ΠΑΡΑ-ΜΕΝΕΙ ΑΠΡΑΓΟΣ ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΥ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΕΙ;ΕΜΕΙΣ ΠΑΝΤΩΣ ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΧΙ!!

ΔΗΜΗΤΡΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΟΥ - ΜΑΡΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΠΟΥΛΟΥ Β1

 

4ο Γυμν. Γιαννιτσών

1

Πρόσφυγας είναι αυτός που δεν είχε άλλη επιλογή παρά να φύγει από την πατρίδα του. Ο όρος πρόσφυγας αναφέρεται σε άτομο το οποίο βρίσκεται εκτός της χώρας καταγωγής του και έχει «δικαιολογημένο φόβο δίωξης εξαιτίας της φυλής, της θρησκείας, της εθνικότητας, της συμμετοχής του σε συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα ή των πολιτικών του πεποιθήσεων» (ορισμός της Σύμβασης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων) και γι’ αυτό το λόγο δεν μπορεί ή δεν επιθυμεί να επιστρέψει στη χώρα του.

Στην Ελλάδα, οι αιτούντες άσυλο και οι παράτυποι πρόσφυγες αντιμετωπίζονται ως εγκληματίες και τίθενται αυτομάτως υπό κράτηση, χωρίς να εξετάζεται αν αυτό το μέτρο είναι αναγκαίο. Η κράτηση αιτούντων άσυλο και μεταναστών βάσει του παράτυπου καθεστώτος τους θα έπρεπε πάντα να αποτελεί έσχατο μέτρο και όχι αυτονόητο γεγονός. Πολλοί από αυτούς, συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών, αναγκάζονται να ζουν στον δρόμο χωρίς αρωγή. Η Διεθνής Αμνηστία ζητά να διασφαλιστεί η αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα των ανθρώπων σε κίνηση.

Καθημερινά, άνθρωποι αποφασίζουν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, την κοινότητά τους . Κάποιοι φεύγουν από φόβο για τη ζωή τους ή τη ζωή των οικείων τους. Άλλοι φεύγουν επειδή τους εξανάγκασαν η κοινωνική ή η οικονομική τους κατάσταση. Ένα από τα πιο σημαντικά δικαιώματα που είναι κοινό σε όλους τους πρόσφυγες, τους αιτούντες άσυλο, τους μετανάστες και σε αυτούς που εκτοπίζονται στο εσωτερικό της χώρας τους είναι το δικαίωμα στην ελευθερία από διακρίσεις και σε μια αξιοπρεπή ζωή.

Στη σύγχρονη κοινωνία οι προσφυγές μέρα με τη μέρα αυξάνονται με ραγδαίο ρυθμό. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού των μεταναστών εντοπίζεται στα νησιά που συνορεύουν με την Τουρκία αλλά και σε χερσαίες πόλεις όπως η Αθήνα.

Το αποτέλεσμα είναι, ότι οι μετανάστες γίνονται πολυπληθέστεροι και η Ελληνική κυβέρνηση να μην ξέει πώς να τους μεταχειριστεί.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΑΛΙΚΙΔΗΣ Γ΄4

 

2

ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 

Στην Ελλάδα εγκαταστάθηκαν περίπου 1.500.000 πρόσφυγες, εξαιτίας της Μικρασιατικής εκστρατείας. Οι 400.000 περίπου προέρχονταν από το μικρασιατικό Πόντο, οι 250.000 από την Ανατολική Θράκη και οι υπόλοιποι από τη Δυτική Μικρά Ασία και την Καππαδοκία. Περίπου 70.000 πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στη Σοβιετική Ένωση, στις ήδη υπάρχουσες ελληνικές κοινότητες.

Ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια της άφιξής τους, οι Μικρασιάτες πρόσφυγες, παρουσίασαν μεγάλη κινητικότητα στις μετακινήσεις τους, περιφερόμενοι σε αναζήτηση μόνιμης εγκατάστασης από τις αστικές προς τις αγροτικές περιοχές, παρά τις επιδιώξεις των διαδοχικών κυβερνήσεων, για αύξηση της αγροτικής παραγωγής. Η ίδια η ΕΑΠ φρόντισε ώστε οι αστοί στην πλειοψηφία τους πρόσφυγες που προέρχονταν από τον ίδιο οικισμό ή ευρύτερη περιοχή να εγκαθίστανται μαζί στο ελληνικό έδαφος, ως μικροϊδιοκτήτες και συνεπώς αρνητές του κομμουνιστικού κινδύνου, έτσι όπως τον έβλεπε ο παρεμβατισμός της Κοινωνίας των Εθνών στο έργο της ΕΑΠ και της Εθνικής Τράπεζας Ελλάδος.

Η προσωρινή στέγαση Μικρασιατών προσφύγων έγινε καταρχήν σε γήπεδα, θέατρα, αυλές εκκλησιών, δημόσια κτήρια, σε παράγκες, σε σκηνές, σε χαμόσπιτα και σε καλύβες που βρίσκονταν σε εγκαταλελειμμένα χωριά, σε οικισμούς αμιγώς προσφυγικούς. Οι συνθήκες διαβίωσης ήταν άθλιες. Δεν υπήρχαν έργα υποδοχής, ούτε δίκτυα ύδρευσης, ηλεκτροφωτισμού και αποχέτευσης, ενώ μεταδίδονταν εύκολα επιδημικές ασθένειες, όπως ο εξανθηματικός τύφος, η γρίπη, η ελονοσία, η φυματίωση και η ευλογιά, παρούσες ήδη στην Ελλάδα και πριν την άφιξη των προσφύγων.

Με αφετηρία την επομένη της αναγκαστικής μετανάστευσης, οι πρόσφυγες διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στη συνδιαμόρφωση του σύγχρονου ελληνισμού. Όσον αφορά στην ελληνική οικονομία, το όφελος υπήρξε σημαντικό. Οι πρόσφυγες, χωρίς να εκμεταλλευθούν εντέλει προς ίδιον όφελος το εργατικό δυναμικό τους – εκτός εξαιρέσεων – έβγαλαν την ελληνική οικονομία από τον λήθαργό της και την ώθησαν σε κρίσιμες αναδιαρθρώσεις.

Συνοψίζοντας μπορούμε να πούμε ότι το Ελληνικό Κράτος, εξαιτίας της Μικρασιατικής εκστρατείας είναι εξαντλημένο οικονομικά και είναι υποχρεωμένο να θρέψει, να στεγάσει, να περιθάλψει, να τονώσει ηθικά και να εντάξει κοινωνικά 1.500.000 Μικρασιάτες πρόσφυγες.

Ξένια Δεληλάμπου Γ' Τάξη

 

3

ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΤΟΥ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

 

Από τότε που οι άνθρωποι άρχισαν να ξυπνούν και να διεκδικούν, ξεκίνησαν οι αδικίες, οι ατιμάσεις και εντέλει οι πόλεμοι. Κάθε πόλεμος επιφέρει καταστροφές. Από οικισμούς και κτίρια, μέχρι τον θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων, είτε γιατί πολέμησαν υπερασπιζόμενοι το δίκιο και τα δικαιώματά του, είτε γιατί ανήκουν στο λαό τον οποίο θέλουν να αφανίσουν οι μεγάλες δυνάμεις.

Πολλοί άνθρωποι, όταν ξεσπάει ένας πόλεμος, προκειμένου να σωθούν, καταφεύγουν πρόσφυγες σε ξένα κράτη. Πολλές φορές, γίνονται πρόσφυγες ακόμα και μέσα την ίδια τους τη χώρα, όπως στην Κύπρο. Το φαινόμενο των προσφύγων ξεκινάει χιλιάδες χρόνια πριν. Οι διωγμοί των Χριστιανών και ο ξεριζωμός των Ελλήνων της Μικράς Ασίας είναι δύο από τα σημαντικότερα παραδείγματα.

Στις μέρες μας, εξαιτίας των πολέμων στη Μέση Ανατολή, αμέτρητοι άνθρωποι φεύγουν από την πατρίδα τους και ταξιδεύουν για μέρες προς τα βόρεια. Φτάνουν και περνούν και μέσα από τη χώρα μας και με τη βοήθειά μας, συνεχίζουν το ταξίδι τους με τελικό προορισμό τις χώρες της βόρειας Ευρώπης, όπως η Γερμανία και η Σουηδία.

Το τραγικό μέρος της ιστορίας, είναι οι αδικοχαμένοι ταξιδιώτες. Δεκάδες άνθρωποι, πολλές φορές και μικρά παιδιά, πεθαίνουν στη διαδρομή, ο΄ταν τα καράβια που τους μεταφέρουν μέσα από τη Μεσόγειο Θάλασσα, αναποδογυρίζουν.

Μερικές χώρες, στρέφουν την πλάτη τους σε αυτούς τους ανθρώπους. Σκέφτονται να κατασκευάσουν φράχτες για να εμποδίσουν τα κύματα των προσφύγων να χαλάσουν την ηρεμία των κρατών τους. Η κάθε χώρα προσπαθεί να φορτώσει το «πρόβλημα» στην άλλη.

Αντίθετα, στη χώρα μας, οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν όπως μπορούν. Προσφέρουν τρόφιμα, απαραίτητα υλικά αγαθά, αλλά ακόμη και χρήματα για την ενίσχυση των κέντρων στέγασης και περίθαλψης των προσφύγων στην Αθήνα.

Αυτή η κατάσταση, μπορεί να κρατήσει μία εβδομάδα, ένα μήνα ή ακόμη περισσότερο. Αυτό που πρέπει να γίνει, είναι να ευαισθητοποιηθούν όσο το δυνατόν πιο πολλοί Ευρωπαίοι και να δεχτούν αυτούς τους ανθρώπους σαν αδέρφια, βοηθώντας τους να σταθούν στα πόδια τους.

Κοκονόζη Δήμητρα Γ2

 

Μουσικό Σχολείο Γιαννιτσών

1

Για τους πρόσφυγες

 

Όλοι πιστεύουμε ότι ζούμε σε πολύ δύσκολες μέρες με την Ελλάδα να καταρρέει , σε δύσκολες εποχές με δύσκολα προβλήματα. Χωρίς όμως να έχουμε προσδιορίσει σωστά τη δυσκολία. Γιατί ενώ εμείς παλεύουμε για να σώσουμε ένα αυτοκίνητο κάποιοι άλλοι παλεύουν για να σώσουν τη ζωή τους. Ενώ παλεύουμε να κρατήσουμε ένα σπίτι άλλοι παλεύουν να κρατήσουν ζωντανά τα παιδία τους .Ενώ αγωνιούμε για τα λεφτά που έχουμε ή μας λείπουν άλλοι αγωνιούν για να δουν την χώρα τους χωρίς πόλεμο. Και ενώ πασχίζουμε για να διατηρήσουμε τη ζωή μας στα πολυτελή επίπεδα που έχουμε ορίσει άλλοι ψάχνουν μια λύση για να συνεχίσουν να ζουν ειρηνικά πασχίζοντας απλά για τα απαραίτητα με μόνη τους ελπίδα να περάσουν σε ένα ασφαλές έδαφος. Αυτό το έδαφος για πολλούς λέγεται Ελλάδα και τον τελευταίο καιρό έχει γίνει αιτία να σωθούν πολλές ζωές. Και ενώ έχουμε την τύχη να είμαστε εμείς αυτοί που θα σώσουμε αυτές τις ζωές το μετατρέπουμε σε ένα ακόμη πρόβλημα που πρέπει να λυθεί. Γιατί οι Έλληνες ξεχνάμε. Ξεχνάμε και δεν βλέπουμε πως αυτοί είμαστε εμείς μετά την καταστροφή της Σμύρνης. Είμαστε εμείς μετά τον ξεριζωμό από τον Πόντο. Είμαστε εμείς στα χρόνια της φτώχειας. Αλλά είμαστε κι εμείς που φεύγουμε σήμερα όχι για να σώσουμε τη ζωή μας αλλά για να βρούμε μια καλύτερη. Αρνούμαστε να βοηθήσουμε αυτούς που κάποτε ήμασταν στην θέση τους και ξεχνάμε αυτούς που βοήθησαν εμάς ή που δεν το έκαναν. Απορρίπτουμε την υποχρέωση που έχουμε ως άνθρωποι και ως λαός που γνωρίζει καλά την προσφυγιά και κλεινόμαστε στα δικά μας σημαντικά προβλήματα χάνοντας εκτός από την ουσία και την μοναδική ευκαιρία να καταλάβουμε πόσο τυχεροί είμαστε που όταν κάποιοι άνθρωποι παλεύουν για την ζωή τους εμείς παλεύουμε για μια καλύτερη εκδοχή της.

Κυριακή Αρετάκη - Α’ λυκείου

 

2

«…γιατί;»

 

Είναι πολύ δύσκολο, φεύγουν χωρίς να ξέρουν που και γιατί πάνε. Ακολουθούν τους υπόλοιπους, ακολουθούν το ένστικτό τους. Προχωράνε χωρίς τη σκέψη ή τη λογική. Περπατάνε για να επιβιώσουν, για να ζήσουν. Δεν ξέρουν αν θα φτάσουν, θα πεθάνουν ή θα σωθούνε.

Δεν άντεχαν γι’ αυτό και έφυγαν. Ήθελαν κάτι καλύτερο, για την ακρίβεια κάτι υποφερτό για να ζήσουν. Ότι και να ήταν ήξεραν ότι είναι καλύτερο από αυτό που ζούσαν, από τον τρόμο του θανάτου, το φόβο της απελπισίας, το ξέσπασμα. Έτρεμαν στην ιδέα ότι θα φύγουν και έκλαιγαν.

Κι όταν πλέον μετά από λύπες, ταλαιπωρίες και πίκρες φτάνουν σε ένα μέρος όπου είναι ασφαλείς, ακόμη και εκεί κυριαρχεί η πείνα, η νοσταλγία για τον τόπο τους, για το σπίτι τους, για την οικογένεια που άφησαν πίσω και που δε θα ξαναδούν. Ο πόλεμος δεν τους αφήνει περιθώρια να ρωτήσουν: «…γιατί;».

Όλοι ξέρουμε την ερώτηση: Γιατί να σκοτωνόμαστε χωρίς λόγο, χωρίς προοπτική, χωρίς να χρειάζεται; Τι κερδίζουμε επιτέλους; Για ποιο λόγο δε μας ρωτάτε να σας πούμε; Ακριβώς γιατί ξέρετε ποια θα είναι η απάντηση: «Όχι, όχι, όχι, φτάνει πια, σταματήστε να μαλώνετε σαν τα σκυλιά, να κάνετε σαν μωρά και επιτέλους πάρτε το θάνατο στα σοβαρά και ξυπνήστε πια».

Μα απάντηση καμιά, ούτε τώρα ούτε ποτέ. Για να πούμε την αλήθεια κανείς δε ξέρει γιατί πολεμάμε, γιατί σκοτωνόμαστε, γιατί χτυπάμε. Κανείς δεν ξέρει.

Τρέχεις πανικόβλητος για να σωθείς, για να μην παντρευτείς με το θάνατο και την πείνα και φεύγεις. Αναζητάς τη ζεστασιά του σπιτιού σου και της οικογένειάς σου στα ξένα, όμως ποτέ δεν τη βρίσκεις. Χάνεσαι μέσα στην ξενιτιά, ψάχνεις τον άνθρωπό σου, το φαγητό σου, το νερό σου και παρακαλάς για βοήθεια που ακόμα έρχεται…

Αρίστη Γεροντίδου – Β’ Γυμνασίου

 

3

Λέξεις Άγνωστες

 

Έφαγα

Και μετά πήγα να κοιμηθώ

(λέξεις άγνωστες για τώρα

Το σπίτι μου νοσταλγώ).

 

Θέλω να γυρίσω πίσω

Να έχω αυτούς που αγαπώ.

 

Μπες μέσα έχει κρύο

Και το σπίτι είναι ζεστό

(λέξεις άγνωστες για τώρα

Το σπίτι μου νοσταλγώ).

 

Κώστας Βασιλειάδης - Α΄γυμνασίου

 

4

Ο Ξεριζωμός

 

Για μια καλύτερη ζωή

Φύγαμε απ’τη Συρία

Τα δάκρια, τον πόλεμο

Αφήσαμε μακριά

 

Με τα παιδιά μας αγκαλιά

Τα όνειρα μας στην καρδιά

Για ένα νέο ξεκίνημα

Μακριά στην ξενιτιά

 

Σε βάρκες ανεβήκαμε

Με πίστη και ελπίδα

Το αύριο και το μέλλον μας

Αγοράσαμε ακριβά.

Μεντεσίδης Γιώργος – Α΄ Γυμνασίου

 

5

ΠΡΟΣΦΟΡΑ

 

Έχουμε ποτέ αναρωτηθεί τι θα γινόταν εάν μας συνέβαινε κάτι απρόοπτο και μέσα σε μερικά λεπτά, σε κλάσματα δευτερολέπτου κινδυνεύαμε να χάσουμε τα πάντα, ακόμη και την ίδια μας τη ζωή; Γιατί το να χτίσεις τη ζωή σου χρειάζεται κόπο, χρόνο και υπομονή. Το να διαλυθεί είναι το εύκολο. Με μια απλή κίνηση. Είναι όπως όταν κάθεσαι με τις ώρες προσπαθώντας να φτιάξεις έναν πύργο από τραπουλόχαρτα αφοσιωμένος σε αυτό και μόνο. Είσαι στο τελευταίο χαρτί και πας να το βάλεις με πολύ προσεκτικές κινήσεις. Νιώθεις μια απέραντη αγαλλίαση που επιτέλους έχεις φτάσει στο τέλος. Και έτσι ξαφνικά ο αέρας φυσάει εκείνη ακριβώς την στιγμή. Εκείνη την στιγμή που το χέρι σου απέχει χιλιοστά από το να τοποθετήσει το τελευταίο κομμάτι. Και το γκρεμίζει ακριβώς μπροστά στα μάτια σου.

Έτσι ακριβώς είναι και με τις ζωές των ανθρώπων. Δεν το επιλέγουν. Απλά συμβαίνει. Είτε από μια απρόσεκτη κίνηση, είτε από μια λάθος λέξη, ή στην προκειμένη περίπτωση από έναν πόλεμο. Γι αυτό λοιπόν όλοι εμείς πρέπει να δείξουμε καλοσύνη και συμπόνια απέναντι στους αδερφούς μας. Στους εκατομμύρια πρόσφυγες που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν ότι έχουν και δεν έχουν. Που προσπαθούν, αγκομαχούν να περάσουν στην άλλη μεριά με την ελπίδα ενός καλύτερου αύριο. Και είναι υποχρέωσή μας να τους βοηθήσουμε, να τους απλώσουμε το χέρι. Φαντάζεστε πόσες χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν στην πορεία αυτή; Δυστυχώς πάρα πολλοί.

Με αφορμή τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα γύρω μας αυτήν τη στιγμή, θα είναι καλό να βάλουμε τον εαυτό μας να σκεφτεί τι θα κάναμε αν ήμασταν οι ίδιοι στην θέση τους. Θα αποζητούσαμε μια καλή πράξη και μια μικρή βοήθεια. Γι αυτό λοιπόν ας ελαφρύνουμε τον πόνο αυτών των ανθρώπων όσο μπορούμε. Ας προσφέρουμε την πράξη που οι ίδιοι θα περιμέναμε αν ποτέ βρεθούμε σε μια τέτοια κατάσταση. Γιατί όπως λένε ό,τι προσφέρεις ξαναγυρνάει πίσω σε εσένα. Με τον δικό του τρόπο.

Αναστασία Ιωαννίδου – Γ΄ γυμνασίου

 

6

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

 

Ρώτησα χθες τον πατέρα μου τι είναι πρόσφυγας .Τον ρώτησα αν ξέρει αυτήν την λέξη ή αν την έχει νιώσει. Μου είπε ότι δεν έχει περάσει κάτι παρόμοιο όμως έχει ακούσει τέτοιες εμπειρίες από τη γιαγιά του.

Το πρόβλημα ,είπε, είναι ο πόλεμος . Ο πόλεμος που αναγκάζει τις οικογένειες να αφήσουν την πατρίδα τους, τη ζωή τους , το σπίτι τους . Οι άνθρωποι παίρνουν , ένα παλτό ,μια τσάντα που έχει μέσα ότι πρόλαβαν να βάλουν και με τα παιδιά τους στα χέρια ξεκινούν για το άγνωστο. Το άγνωστο που τουλάχιστον δεν απειλεί τη ζωή και τα παιδιά τους. Ποιος ο λόγος να γίνεται όλο αυτό ; Γιατί οι άνθρωποι να καταστρέφουν ό,τι έχτισαν ;

Ο πόλεμος , αυτός είναι ο λόγος που οικογένειες εγκαταλείπουν το μέρος που αγαπάνε. Που στερούνται το δικαίωμα να ζουν στον τόπο που γεννήθηκαν. Να πολεμάνε για ένα δικαίωμα που είναι δεδομένο για άλλους , όχι όμως για αυτούς . Χάνονται ζωές χωρίς λόγο. Χύνεται αίμα αθώων , ανυπεράσπιστων που δεν έχουν ιδέα τι τους περιμένει . Αυτό είναι το χειρότερο συναίσθημα , η αγωνία και η άγνοια . Η άγνοια για το μέλλον . Τα σχέδια για το μέλλον , που κατεδαφίζονται από βόμβες του πολέμου. Και ο εφιάλτης που ξεκινάει να διχάζει και να στοιχειώνει ψυχές ανθρώπων σαν την δική μου , τη δική σου , σαν την ψύχη των ίδιων των πολεμιστών .

Το αποτέλεσμα είναι ένας τόπος ερημωμένος , βομβαρδισμένος και κατεστραμμένος . Αδικοχαμένες ψυχές και σώματα νεκρών διαμελισμένα. Πνιγμένοι και σώματα ανήλικων τα οποία ξεβράζει η θάλασσα νεκρά και κρύα , ως ένδειξη ήττας , γιατί χάνουμε. Γιατί με τον πόλεμο δεν κέρδισε ποτέ κανείς . Κι ανθρωπότητα δεν είναι υποχρεωμένη να ανέχεται την αλαζονεία κάποιων ανθρώπων .

Η μόνη λύση είναι να σταματήσει ο πόλεμος . Είναι να καταστραφεί αυτή η αγάπη για τον πλούτο και για την εξουσία . Και οι πρόσφυγες είναι άνθρωποι και έχουν δικαίωμα για μια καλύτερη ζωή . Για να λυθεί το πρόβλημα πρέπει να ευαισθητοποιηθούμε όλοι και να βοηθήσουμε δίνοντας ότι περίσσιο έχουμε και ότι μπορούμε. Πρέπει να εξασφαλιστούν συνθήκες διαβίωσης, κατάλληλες για αυτούς τους ανθρώπους. Πρέπει να υπάρχει πρόσβαση στη διαδικασία ασύλου . Η βοήθεια όλων είναι αναγκαία . Ο πόλεμος αφορά όλους μας . Το μέλλον τους εξαρτάται από εμάς. Κάτι απλό για εμάς μπορεί να είναι μεγάλη βοήθεια , για αυτούς . Κανένας δεν θα ήθελε να ήταν στην θέση τους. Ας σκεφτούμε σαν άνθρωποι.

Γεωργία Ελευθεριάδου - Α’ λυκείου

 

7

ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ

 

Γιατί να βλέπουμε τους ανθρώπους να φεύγουν από τη χώρα τους λόγω πολέμου; Γιατί να βλέπουμε τα δακρυσμένα μάτια των πονεμένων παιδιών; Τι χρωστάμε; Έτσι σκέφτονται οι περισσότεροι .

Αυτό πρέπει να σταματήσει ,πρέπει να βοηθήσουμε και εμείς αυτούς τους ανθρώπους και τα παιδιά τους που δεν χρωστάνε τίποτα. Αυτοί οι άνθρωποι φεύγουν από τη χώρα τους είτε επειδή έχουν πόλεμο είτε επειδή κάποιοι τους το επέβαλαν.

Αυτοί λοιπόν οι κακόμοιροι άνθρωποι μετά από αυτά που τους συνέβησαν δεν έχουν σπίτια να μείνουν ,η μόνη τους περιουσία είναι ένας σάκος. Δεν έχουν τρόφιμα να ταΐσουν τα παιδιά τους και να φάνε οι ίδιοι . Έχουν τραυματιστεί ψυχολογικά ,επειδή έχουν δει δικά τους άτομα να σκοτώνονται μπροστά στα μάτια τους .Όλα αυτά που περνάνε είναι τρομερά και εμείς το μόνο που κάνουμε είναι να είμαστε ρατσιστές απέναντί τους∙ να τους εκμεταλλευόμαστε κυρίως οικονομικά για να τους περάσουμε απέναντι σε ένα μέρος όπου θα είναι «ασφαλείς».

Εμείς λοιπόν θα πρέπει να σταματήσουμε να τους εκμεταλλευόμαστε. Θα πρέπει να τους βοηθήσουμε. Να μην είμαστε ρατσιστές αλλά να τους βοηθάμε δίνοντας τρόφιμα, ρούχα και γενικά είδη πρώτης ανάγκης. Το κράτος μπορεί να χτίσει μέρη για να μείνουν κάπου και αυτοί μέχρι να συνέλθουν ψυχολογικά και οικονομικά. Δεν πρέπει να τους γυρίσουμε την πλάτη γιατί μια στιγμή ,μια λέξη μονάχα αρκεί για να χαθούν όλα και να βρεθούμε και εμείς στην ίδια θέση με αυτούς .

Συνοψίζοντας τα άτομα αυτά είναι κρίμα να βρίσκονται μόνα τους, κουρασμένα, αβοήθητα στο κρύο, στη ζέστη ,στη βροχή. Γι’ αυτό πρέπει να τους βοηθήσουμε και να μην ξεχνάμε ότι είμαστε πάνω από όλα ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Όλγα Κουρτελή – Γ΄ γυμνασίου